เด็กเกิดน้อยลง แล้วทำไมการเข้าจุฬาฯ ถึงยิ่งยากขึ้น?

เด็กเกิดน้อยลง แล้วทำไมการเข้าจุฬาฯ ถึงยิ่งยากขึ้น?

หลายคนน่าจะเคยคิดว่า

“เดี๋ยวนี้เด็กเกิดน้อยลง มหาวิทยาลัยน่าจะรับง่ายขึ้นไม่ใช่เหรอ?”

ฟังดูมีเหตุผล เพราะถ้าจำนวนเด็กที่เข้าสู่ระบบการศึกษาลดลง มหาวิทยาลัยก็น่าจะมีนักศึกษาน้อยลง และการแข่งขันก็น่าจะลดลงตามไปด้วย

แต่ความจริงอาจไม่ได้เป็นแบบนั้น โดยเฉพาะถ้ามองไปที่ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และคณะที่มีการแข่งขันสูง

เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นอาจไม่ใช่แค่

“เด็กมีน้อยลง”

แต่คือ

“เด็กกำลังไหลไปรวมกันอยู่ในที่เดิมมากขึ้น”

และนี่อาจเป็นหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้การเข้าจุฬาฯ ในบางคณะไม่ได้ง่ายขึ้นตามจำนวนเด็กที่ลดลง แต่กลับรู้สึกว่า เบียดกันหนักขึ้นกว่าเดิม

เด็กน้อยลง ไม่ได้แปลว่าการแข่งขันน้อยลง

ลองนึกภาพระบบมหาวิทยาลัยเมื่อหลายปีก่อน

มีมหาวิทยาลัย Aมหาวิทยาลัย Bมหาวิทยาลัย Cมหาวิทยาลัย D

เด็กแต่ละคนมีความสามารถและเป้าหมายแตกต่างกัน บางคนเลือก A บางคนเลือก B บางคนเลือก C และบางคนเลือก D

การแข่งขันจึงกระจายออกไป

แต่เมื่อจำนวนเด็กเกิดใหม่ลดลง มหาวิทยาลัยหลายแห่งเริ่มต้องเจอกับปัญหาจำนวนนักศึกษาที่ลดลง บางแห่งมีผู้สมัครน้อยลง บางหลักสูตรต้องปรับตัว และบางมหาวิทยาลัยต้องพยายามทำให้ตัวเองน่าสนใจมากขึ้นเพื่อดึงเด็กเข้ามา

ในขณะเดียวกัน มหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงและมีความต้องการสูงยังคงมีเด็กอยากเข้าเหมือนเดิม

จึงเกิดปรากฏการณ์ที่น่าสนใจ

เด็กไม่ได้กระจายตัวลงตามจำนวนประชากรที่ลดลงเสมอไป

แต่เด็กบางส่วนกลับเลือกที่จะ “ขยับขึ้น”

ถ้าต้องเรียนมหาวิทยาลัย 4 ปีเหมือนกัน และต้องลงทุนทั้งเวลาและค่าใช้จ่าย หลายคนก็อาจคิดว่า

“ถ้าอย่างนั้นลองเข้ามหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดเท่าที่ตัวเองมีโอกาสเข้าดีกว่า”

นี่คือจุดที่การแข่งขันสามารถไหลขึ้นไปอยู่บนมหาวิทยาลัยระดับท็อปได้

จากระบบ A B C D อาจกลายเป็น A เด่นขึ้นเรื่อย ๆ

ลองสมมติว่าระบบการศึกษามีมหาวิทยาลัย 4 ระดับ

A — มหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงสูงB — มหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงดีC — มหาวิทยาลัยทั่วไปD — มหาวิทยาลัยที่ต้องแข่งขันกับจำนวนเด็กที่ลดลง

ในอดีต เด็กอาจกระจายอยู่ในทุกระดับ

แต่เมื่อจำนวนประชากรลดลง มหาวิทยาลัยทุกแห่งไม่ได้รับผลกระทบเท่ากัน

มหาวิทยาลัยที่มีจุดแข็งอยู่แล้วอาจยังดึงดูดเด็กได้

ในขณะที่มหาวิทยาลัยบางแห่งอาจต้องลดจำนวนที่นั่ง ปรับหลักสูตร หรือแข่งขันกันหนักขึ้นเพื่อให้มีนักศึกษาเข้ามาเรียน

ผลคือเด็กบางส่วนที่เดิมอาจเลือก B หรือ C ก็เริ่มหันกลับมามอง A

A จึงไม่ได้มีแค่เด็กเก่งเพิ่มขึ้น แต่มีคนที่พร้อมแข่งขันมากขึ้น

และนี่เป็นสิ่งที่เด็ก ม.ปลายควรเข้าใจเวลาวางแผนสอบเข้ามหาวิทยาลัย

แล้วจุฬาฯ อยู่ตรงไหนในเกมนี้?

จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยยังคงเป็นหนึ่งในเป้าหมายหลักของนักเรียนจำนวนมาก

ไม่ว่าจะเป็นสายวิทยาศาสตร์ สังคม ศิลปะ หรือสายออกแบบ

โดยเฉพาะคณะที่มีจำนวนที่นั่งจำกัดและมีคนสนใจสูง

เช่น สถาปัตยกรรมศาสตร์ การออกแบบ และหลักสูตรนานาชาติ

ดังนั้นเวลาพูดว่า “เด็กเกิดน้อยลง” เราไม่ควรมองแค่จำนวนเด็กทั้งหมด

แต่ต้องถามอีกคำถามว่า

“เด็กที่มีศักยภาพสูงและต้องการเข้าจุฬาฯ มีจำนวนลดลงมากแค่ไหน?”

เพราะถ้าจำนวนเด็กทั้งหมดลดลง แต่เด็กที่พร้อมแข่งขันยังคงรวมตัวอยู่ในสนามเดิม การแข่งขันก็ไม่ได้ลดลงตามสัดส่วนประชากร

และยิ่งคณะที่รับจำนวนน้อย การแข่งขันก็ยิ่งเห็นชัด

ทำไมสายสถาปัตย์และการออกแบบถึงรู้สึกว่า “เบียด” มากขึ้น?

ลองดูสายที่ต้องใช้ทั้งคะแนน Portfolio และทักษะเฉพาะทาง

เด็กที่อยากเข้าคณะสถาปัตย์ไม่ได้มีแค่คนที่วาดรูปเก่ง

แต่ต้องเตรียมทั้ง

• ความถนัดสถาปัตย์
• การคิดวิเคราะห์
• การออกแบบ
• การนำเสนอ
• Portfolio
• การสัมภาษณ์
• และความเข้าใจในตัวคณะ

ดังนั้นเด็กที่จริงจังกับการเข้าคณะเหล่านี้มักเริ่มเตรียมตัวค่อนข้างเร็ว

บางคนเริ่มจากการหา ติวสถาปัตย์ ตั้งแต่ ม.4 หรือ ม.5

บางคนเริ่มฝึก ติวความถนัดสถาปัตย์ เพื่อทำความเข้าใจโจทย์และวิธีคิด

และเมื่อเด็กเริ่มเตรียมตัวเร็วขึ้นเรื่อย ๆ สิ่งที่เกิดขึ้นก็คือ

มาตรฐานของคู่แข่งก็สูงขึ้นตามไปด้วย

ไม่ใช่แค่ “คนสมัครเยอะ” แต่คนสมัครพร้อมขึ้น

นี่เป็นความแตกต่างที่สำคัญมาก

สมมติว่าปีก่อนมีผู้สมัคร 300 คน

ปีนี้เหลือ 250 คน

ถ้ามองเพียงตัวเลข เราอาจคิดว่าการแข่งขันลดลง

แต่ถ้าปีก่อนมีคนที่เตรียมตัวจริงจัง 80 คน

และปีนี้มีคนเตรียมตัวจริงจัง 120 คน

การแข่งขันในกลุ่มที่มหาวิทยาลัยต้องเลือกจริง ๆ กลับสูงขึ้น

เพราะคนที่ไม่ได้เตรียมตัวก็ไม่ได้เป็นคู่แข่งสำคัญของคุณตั้งแต่แรก

สิ่งที่น่ากลัวกว่าจำนวนผู้สมัครทั้งหมดคือ

จำนวนคนที่พร้อมกว่าเรา

นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมการสอบเข้าคณะอย่างสถาปัตย์ INDA หรือ COMMDE จึงไม่ควรมองเพียงว่า

“ปีนี้คนสมัครเยอะไหม?”

แต่ควรถามว่า

“ปีนี้คนที่พร้อมจริง ๆ เตรียมตัวมาถึงไหนแล้ว?”

INDA และ COMMDE ก็เป็นสนามที่ต้องคิดเรื่องนี้

สำหรับคนที่สนใจ INDA จุฬาฯ หรือ COMMDE จุฬาฯ การแข่งขันไม่ได้จบแค่เรื่องคะแนนสอบ

เพราะทั้งสองหลักสูตรมีลักษณะเฉพาะตัว และผู้สมัครต้องแสดงให้เห็นมากกว่าความสามารถด้านการเรียน

โดยเฉพาะ Portfolio และวิธีคิด

เด็กบางคนอาจมีงานสวยมาก แต่ไม่สามารถอธิบายได้ว่าทำไมถึงออกแบบแบบนั้น

ขณะที่อีกคนอาจไม่ได้มีงานที่ดูหวือหวาที่สุด แต่สามารถอธิบายกระบวนการคิด ตั้งคำถาม และพัฒนางานของตัวเองได้

ในสนามแบบนี้ การเตรียมตัวจึงไม่ควรเริ่มตอนใกล้สมัครเพียงไม่กี่เดือน

คนที่สนใจ ติว INDA หรือ ติว COMMDE ควรเริ่มจากการทำความเข้าใจก่อนว่าแต่ละหลักสูตรมองหาอะไร

เพราะการเตรียม Portfolio ไม่ใช่แค่การทำงานให้เยอะที่สุด

แต่คือการสร้างหลักฐานว่า

“เราคิดแบบคนที่เหมาะกับหลักสูตรนี้ได้อย่างไร”

การแข่งขันจึงไม่ได้อยู่แค่ในห้องสอบ

เด็กหลายคนยังคิดว่าการสอบเข้าจุฬาฯ คือการอ่านหนังสือแล้วไปสอบ

แต่สำหรับบางคณะ โดยเฉพาะสายสถาปัตย์และการออกแบบ เกมเริ่มตั้งแต่ก่อนวันสมัครแล้ว

เริ่มตั้งแต่การเลือกว่าจะทำ Portfolio แบบไหน

เลือกว่าจะพัฒนาทักษะอะไร

เลือกว่าจะฝึกวาดรูปอย่างไร

เลือกว่าจะฝึกความคิดสร้างสรรค์อย่างไร

รวมถึงการฝึกพูดและอธิบายแนวคิดของตัวเอง

นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไม ติวสถาปัตย์จุฬา ไม่ควรหมายถึงแค่การติวให้ทำข้อสอบได้

แต่ควรเป็นการเตรียมตัวให้เข้าใจว่า

สนามที่เรากำลังจะลงแข่งต้องการอะไรจากเรา

แล้ว DEK70 ต้องกลัวไหม?

ถ้าคุณเป็น DEK70 และกำลังคิดเรื่องจุฬาฯ อยู่ สิ่งที่ไม่ควรทำคือคิดว่า

“เด็กเกิดน้อย เดี๋ยวคงเข้าได้ง่ายขึ้น”

เพราะไม่มีใครรับประกันได้ว่าการแข่งขันของคณะที่คุณต้องการจะลดลงตามจำนวนประชากร

ในทางกลับกัน คุณอาจกำลังเจอกับเด็กกลุ่มหนึ่งที่เริ่มเตรียมตัวเร็วขึ้น มีข้อมูลมากขึ้น และเข้าถึงแหล่งเรียนรู้ได้ง่ายกว่าเดิม

ดังนั้นสิ่งที่ควรทำคือใช้เรื่องนี้เป็นเหตุผลในการเตรียมตัวให้เร็วขึ้น

ถ้ารู้ว่าอยากเข้าสถาปัตย์ ก็เริ่มฝึก ความถนัดสถาปัตย์

ถ้าสนใจ INDA ก็เริ่มศึกษาวิธีคิดและ Portfolio ของ INDA

ถ้าสนใจ COMMDE ก็เริ่มดูว่า Portfolio และทักษะที่ต้องใช้มีอะไรบ้าง

และถ้าเป้าหมายคือจุฬาฯ ก็ต้องยอมรับตั้งแต่แรกว่า

คุณไม่ได้กำลังแข่งกับเด็กทุกคน

คุณกำลังแข่งกับเด็กที่อยากได้ “ที่นั่งเดียวกับคุณ”

ยิ่งคนข้างล่างหายไป คนบนยอดยิ่งต้องเบียดกัน

นี่อาจเป็นภาพที่อธิบายระบบมหาวิทยาลัยในยุคเด็กเกิดน้อยได้ดีที่สุด

ลองนึกถึงภูเขา

เมื่อก่อนคนกระจายอยู่ตั้งแต่พื้นที่ด้านล่างไปจนถึงยอดเขา

แต่เมื่อพื้นที่ด้านล่างเริ่มมีคนน้อยลง คนบางส่วนก็ขยับขึ้นไปยังพื้นที่ที่คิดว่าดีกว่า

แต่ยอดเขาไม่ได้กว้างขึ้น

คนจึงต้องเบียดกันมากขึ้น

และจุฬาฯ ก็เป็นหนึ่งใน “ยอดเขา” ที่เด็กจำนวนมากยังอยากขึ้นไปให้ถึง

ดังนั้นการที่จำนวนเด็กเกิดใหม่ลดลงจึงไม่ได้หมายความว่า

“ทุกคนจะเข้ามหาวิทยาลัยง่ายขึ้น”

มันอาจหมายความว่า

“การแข่งขันกำลังเปลี่ยนจากการแข่งขันระหว่างคนจำนวนมาก ไปเป็นการแข่งขันระหว่างคนที่ต้องการพื้นที่ที่ดีที่สุด”

สุดท้าย เด็กที่เตรียมตัวก่อนอาจได้เปรียบกว่า

ในโลกที่การแข่งขันสูงขึ้น สิ่งสำคัญจึงไม่ใช่การพยายามทำทุกอย่างให้เก่งที่สุด

แต่คือการรู้ว่า

สนามของเราคืออะไร

ถ้าอยากเข้าสถาปัตย์ ก็ต้องรู้ว่าต้องใช้ความสามารถอะไร

ถ้าอยากเข้า INDA ก็ต้องเข้าใจว่า INDA ต้องการคนแบบไหน

ถ้าอยากเข้า COMMDE ก็ต้องรู้ว่า Portfolio ของตัวเองกำลังสื่อสารอะไร

และถ้าเป้าหมายคือจุฬาฯ ก็ต้องวางแผนให้เร็วพอที่จะพัฒนาตัวเองได้ก่อนถึงวันสมัครจริง

การ ติวสถาปัตย์, ติวสถาปัตย์จุฬา หรือ ติวความถนัดสถาปัตย์ จึงไม่ควรถูกมองว่าเป็นเพียงการเพิ่มคะแนน

แต่มันคือการลดความเสี่ยงของการเข้าไปในสนามที่เราไม่รู้ว่าคู่แข่งเตรียมตัวมาแค่ไหน

สำหรับ DEK70 และรุ่นต่อ ๆ ไป คำถามอาจไม่ใช่

“ปีนี้เด็กเกิดน้อยลงกี่คน?”

แต่ควรเป็น

“ถ้าที่นั่งดี ๆ ยังมีเท่าเดิม แล้วเราพร้อมแค่ไหนเมื่อเทียบกับคนที่กำลังแย่งที่นั่งเดียวกับเรา?”

เพราะในวันที่จำนวนเด็กทั้งประเทศลดลง

การแข่งขันในมหาวิทยาลัยชั้นนำอาจไม่ได้หายไป

มันอาจแค่กลายเป็นการแข่งขันที่ เข้มข้นและเลือกคนมากขึ้นกว่าเดิม

และถ้าเป้าหมายของคุณคือ จุฬาฯ, INDA หรือ COMMDE การเตรียมตัวเร็ว อาจสำคัญกว่าการรอให้การแข่งขันลดลง เพราะในความเป็นจริง…

คนอื่นก็ไม่ได้รอเหมือนกัน