มีคำถามหนึ่งที่คนอยากเข้า INDA มักจะไม่ค่อยกล้าถามตัวเองตรงๆ เท่าไหร่ และมันไม่ใช่คำถามเรื่องความสามารถด้วยซ้ำ แต่มันคือคำถามที่ลึกกว่านั้นนิดนึงว่า
“วิธีคิดของเรา มันเข้ากับระบบแบบนี้จริงไหม?”
เพราะเอาจริงๆ แล้ว คนส่วนใหญ่มักจะโฟกัสผิดจุดตั้งแต่แรก เราชอบถามกันว่า วาดรูปเก่งพอไหม พอร์ตจะสวยพอหรือยัง หรือควรเริ่มเตรียมตัวยังไงดีให้ดู “พร้อม” ที่สุด แต่คำถามพวกนั้นมันเป็นแค่เปลือก สิ่งที่อยู่ข้างในจริงๆ คือว่า คุณคิดยังไงกับโลก และคุณรับมือกับความไม่ชัดเจนได้แค่ไหน
หลายคนที่เริ่มสนใจการ ติวสถาปัตย์ หรือเริ่มศึกษาการสอบเข้า INDA จุฬา มักจะคิดว่าคนที่มีโอกาสติดคือคนที่วาดรูปเก่งที่สุดหรือทำพอร์ตสวยที่สุด แต่ในความจริงแล้ว สิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือ “วิธีคิด” มากกว่า skill ทางเทคนิคเพียงอย่างเดียว
INDA ไม่ได้เป็นที่ของคนที่เก่งที่สุดในเชิงทักษะ แต่มันเป็นที่ของคนที่ “คิดแบบมัน” ได้ ลองนึกภาพง่ายๆ ระหว่างคนที่วาดรูปสวยมากทุกชิ้น กับอีกคนที่งานยังไม่สวยเท่า แต่ชอบตั้งคำถามกับทุกอย่างและพยายามหาคำตอบในแบบของตัวเอง ในหลายกรณี คนที่สองมักจะไปได้ไกลกว่าในระบบนี้ เพราะสิ่งที่ถูกวัดจริงๆ ไม่ใช่ความเนี้ยบของงาน แต่คือกระบวนการคิดที่อยู่เบื้องหลังมัน
นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมการ ติวสถาปัตย์จุฬา ที่ดี ไม่ควรมีแค่การฝึกวาดหรือทำ portfolio แต่ควรช่วยให้เราเริ่มคิด วิเคราะห์ และมองสิ่งรอบตัวในมุมที่ลึกขึ้นด้วย เพราะสุดท้ายแล้ว สิ่งที่อาจารย์ใน INDA จุฬา สนใจจริงๆ คือวิธีที่คุณมองปัญหา และวิธีที่คุณพยายามหาคำตอบให้มัน
ถ้าจะเช็คตัวเองแบบไม่ต้องใช้ checklist ยาวๆ ลองเริ่มจากการสังเกตตัวเองในชีวิตประจำวันก่อน เวลาคุณเจอพื้นที่หนึ่ง หรือเห็นอะไรบางอย่าง คุณมองมันแค่ว่า “สวยหรือไม่สวย” หรือคุณเคยหยุดคิดต่อว่า “ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้” และ “มันมีทางอื่นที่เป็นไปได้ไหม” ถ้าคุณมีนิสัยแบบหลังอยู่แล้ว คุณเริ่มมี mindset ที่ไปทาง design โดยไม่รู้ตัว แต่ถ้าคุณไม่ค่อยเคยตั้งคำถามแบบนี้เลย INDA จะเป็นที่ที่บังคับให้คุณเริ่มคิดในระดับนั้น ซึ่งสำหรับบางคน มันไม่ได้ยาก แต่มัน “เหนื่อย”
อีกเรื่องหนึ่งที่สำคัญมากและคนมัก underestimate คือความสามารถในการอยู่กับความไม่ชัดเจน ในโรงเรียนทั่วไป เราคุ้นเคยกับการมีคำตอบที่ถูก หรืออย่างน้อยก็มีกรอบที่ชัดเจนให้เดินตาม แต่ใน INDA คุณจะเจอโจทย์ที่ไม่มีคำตอบเดียว และบางครั้งไม่มีแม้แต่คำถามที่ชัดตั้งแต่แรกด้วยซ้ำ คุณต้องเป็นคน define มันเอง ลองผิดลองถูก และค่อยๆ พัฒนามันไปเรื่อยๆ ถ้าคุณเป็นคนที่ต้องรู้ให้ได้ว่าอะไร “ถูก” ก่อนถึงจะกล้าไปต่อ ความไม่แน่นอนแบบนี้จะทำให้คุณรู้สึกตันได้ง่าย
หลายคนที่มาเริ่ม ติวสถาปัตย์ ใหม่ๆ จะรู้สึกไม่คุ้นกับการทำงานลักษณะนี้ เพราะมันต่างจากระบบการเรียนทั่วไปพอสมควร โดยเฉพาะสายที่เตรียมสอบเข้า INDA จุฬา ซึ่งต้องใช้ทั้ง creativity การสื่อสารความคิด และการรับ feedback ไปพร้อมกัน
และแน่นอนว่าอีกสิ่งที่คุณจะหนีไม่พ้นคือ critique การนำเสนองานใน INDA ไม่ใช่แค่การโชว์ของ แต่มันคือการเปิดให้คนอื่นเข้ามาตั้งคำถามกับสิ่งที่คุณคิด ซึ่งบางครั้งมันก็แรงพอที่จะทำให้คุณรู้สึกเหมือนงานทั้งชิ้นกำลังพังลงตรงหน้า แต่ถ้ามองให้ดี สิ่งที่ถูกทดสอบไม่ใช่ตัวคุณ มันคือเหตุผลและ logic ของงานต่างหาก คนที่ไปต่อได้ไม่ใช่คนที่ไม่โดน crit แต่คือคนที่ฟังมันได้โดยไม่เอา ego มาบัง
จริงๆ แล้ว บรรยากาศการเรียนของ INDA จุฬา ค่อนข้างใกล้กับการทำงานจริงในสาย creative หรือ architecture มากกว่าการเรียนเพื่อสอบแบบที่หลายคนคุ้นเคย คุณจะต้องสื่อสารไอเดีย รับคำวิจารณ์ ปรับงาน และพัฒนามันตลอดเวลา เพราะฉะนั้นคนที่เหมาะกับระบบนี้จึงไม่จำเป็นต้อง “เก่งที่สุด” แต่ต้องเป็นคนที่พร้อมเรียนรู้และปรับตัวอยู่เสมอ
สุดท้ายแล้ว ลองถามตัวเองตรงๆ ว่าคุณโอเคไหมกับการทำงานในรูปแบบที่ต้อง “ลอง → พัง → แก้ → แล้วลองใหม่” เพราะงานที่ดีใน INDA แทบไม่เคยเกิดจากการคิดครั้งเดียวแล้วจบ ถ้าคุณต้องการความเป๊ะตั้งแต่แรก หรือรู้สึกไม่สบายใจกับงานที่ยังไม่สมบูรณ์ คุณอาจจะรู้สึกว่าตัวเองทำไม่ดีพออยู่ตลอดเวลา ทั้งที่จริงๆ แล้วคุณกำลังอยู่ใน process ที่ถูกต้อง
และนี่อาจเป็นเหตุผลว่าทำไมหลายคนที่เริ่มจากการ ติวสถาปัตย์จุฬา ถึงค้นพบตัวเองระหว่างทาง บางคนยิ่งเรียนยิ่งมั่นใจว่าตัวเองเหมาะกับสายนี้มาก ขณะที่บางคนก็เริ่มรู้ว่าตัวเองอาจชอบงานอีกรูปแบบหนึ่งมากกว่า ซึ่งจริงๆ แล้วทั้งสองแบบไม่ใช่เรื่องผิดเลย
INDA ไม่ได้ยากเพราะมันซับซ้อน แต่มันยากเพราะมันไม่ได้ออกแบบมาให้เหมาะกับทุกคน และการรู้สิ่งนี้ตั้งแต่ก่อนเริ่ม อาจเป็นข้อได้เปรียบที่สำคัญที่สุดก็ได้