เด็กเกิดน้อยลง แล้วทำไมการเข้าจุฬาฯ ถึงยิ่งยากขึ้น?

หลายคนน่าจะเคยคิดว่า “เดี๋ยวนี้เด็กเกิดน้อยลง มหาวิทยาลัยน่าจะรับง่ายขึ้นไม่ใช่เหรอ?” ฟังดูมีเหตุผล เพราะถ้าจำนวนเด็กลดลง การแข่งขันก็น่าจะลดลงตาม แต่ความจริงอาจไม่ได้เป็นแบบนั้น โดยเฉพาะถ้ามองไปที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยและคณะที่แข่งขันสูง

และนี่อาจเป็นหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้การเข้าจุฬาฯ ในบางคณะไม่ได้ง่ายขึ้นตามจำนวนเด็กที่ลดลง แต่กลับรู้สึกว่าเบียดกันหนักขึ้นกว่าเดิม

เด็กน้อยลง ไม่ได้แปลว่าการแข่งขันน้อยลง

ลองนึกภาพระบบมหาวิทยาลัยเมื่อหลายปีก่อน มีมหาวิทยาลัย A B C D เด็กแต่ละคนมีความสามารถและเป้าหมายต่างกัน บางคนเลือก A บางคนเลือก B การแข่งขันจึงกระจายออกไป แต่เมื่อจำนวนเด็กเกิดใหม่ลดลง มหาวิทยาลัยหลายแห่งเริ่มเจอปัญหาจำนวนนักศึกษาลดลง บางแห่งต้องปรับตัว ขณะที่มหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงและความต้องการสูงยังคงมีเด็กอยากเข้าเหมือนเดิม จึงเกิดปรากฏการณ์ที่เด็กบางส่วนเลือกที่จะ “ขยับขึ้น” เพราะถ้าต้องเรียน 4 ปีเหมือนกันและลงทุนทั้งเวลาและค่าใช้จ่าย หลายคนก็คิดว่า “ถ้าอย่างนั้นลองเข้ามหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดเท่าที่ตัวเองมีโอกาสดีกว่า” นี่คือจุดที่การแข่งขันไหลขึ้นไปอยู่บนมหาวิทยาลัยระดับท็อป

จากระบบ A B C D อาจกลายเป็น A เด่นขึ้นเรื่อย ๆ

• A — มหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงสูง
• B — มหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงดี
• C — มหาวิทยาลัยทั่วไป
• D — มหาวิทยาลัยที่ต้องแข่งขันกับจำนวนเด็กที่ลดลง

ในอดีต เด็กอาจกระจายอยู่ในทุกระดับ แต่เมื่อประชากรลดลง มหาวิทยาลัยทุกแห่งไม่ได้รับผลกระทบเท่ากัน มหาวิทยาลัยที่มีจุดแข็งอยู่แล้วยังดึงดูดเด็กได้ ขณะที่บางแห่งอาจต้องลดที่นั่งหรือแข่งขันหนักขึ้น ผลคือเด็กบางส่วนที่เดิมเลือก B หรือ C ก็เริ่มหันกลับมามอง A — A จึงไม่ได้มีแค่เด็กเก่งเพิ่มขึ้น แต่มีคนที่พร้อมแข่งขันมากขึ้น

แล้วจุฬาฯ อยู่ตรงไหนในเกมนี้?

จุฬาฯ ยังคงเป็นหนึ่งในเป้าหมายหลักของนักเรียนจำนวนมาก โดยเฉพาะคณะที่มีที่นั่งจำกัดและคนสนใจสูง เช่น สถาปัตยกรรมศาสตร์ การออกแบบ และหลักสูตรนานาชาติ ดังนั้นเวลาพูดว่า “เด็กเกิดน้อยลง” เราไม่ควรมองแค่จำนวนเด็กทั้งหมด แต่ต้องถามว่า “เด็กที่มีศักยภาพสูงและต้องการเข้าจุฬาฯ มีจำนวนลดลงมากแค่ไหน?” เพราะถ้าเด็กที่พร้อมแข่งขันยังรวมตัวอยู่ในสนามเดิม การแข่งขันก็ไม่ได้ลดลงตามสัดส่วนประชากร และยิ่งคณะที่รับจำนวนน้อย การแข่งขันก็ยิ่งเห็นชัด

ทำไมสายสถาปัตย์และการออกแบบถึงรู้สึกว่า “เบียด” มากขึ้น?

สายที่ต้องใช้ทั้งคะแนน Portfolio และทักษะเฉพาะทาง เด็กที่อยากเข้าคณะสถาปัตย์ไม่ได้มีแค่คนที่วาดรูปเก่ง แต่ต้องเตรียมทั้ง

• ความถนัดสถาปัตย์
• การคิดวิเคราะห์
• การออกแบบ
• การนำเสนอ
• Portfolio
• การสัมภาษณ์
• และความเข้าใจในตัวคณะ

เด็กที่จริงจังมักเริ่มเตรียมตัวเร็ว บางคนเริ่มหาที่ติวสถาปัตย์ตั้งแต่ ม.4–ม.5 บางคนเริ่มฝึกความถนัดสถาปัตย์เพื่อเข้าใจโจทย์และวิธีคิด และเมื่อเด็กเริ่มเตรียมตัวเร็วขึ้นเรื่อย ๆ มาตรฐานของคู่แข่งก็สูงขึ้นตามไปด้วย

ไม่ใช่แค่ “คนสมัครเยอะ” แต่คนสมัครพร้อมขึ้น

สมมติปีก่อนมีผู้สมัคร 300 คน ปีนี้เหลือ 250 คน ถ้ามองเพียงตัวเลขอาจคิดว่าการแข่งขันลดลง แต่ถ้าปีก่อนมีคนที่เตรียมตัวจริงจัง 80 คน และปีนี้มี 120 คน การแข่งขันในกลุ่มที่มหาวิทยาลัยต้องเลือกจริง ๆ กลับสูงขึ้น เพราะคนที่ไม่ได้เตรียมตัวก็ไม่ได้เป็นคู่แข่งสำคัญตั้งแต่แรก สิ่งที่น่ากลัวกว่าจำนวนผู้สมัครทั้งหมดคือจำนวนคนที่พร้อมกว่าเรา การสอบเข้าคณะอย่างสถาปัตย์ INDA หรือ COMMDE จึงไม่ควรมองเพียงว่า “ปีนี้คนสมัครเยอะไหม?” แต่ควรถามว่า “ปีนี้คนที่พร้อมจริง ๆ เตรียมตัวมาถึงไหนแล้ว?”

INDA และ COMMDE ก็เป็นสนามที่ต้องคิดเรื่องนี้

สำหรับคนที่สนใจ INDA จุฬาฯ หรือ COMMDE จุฬาฯ การแข่งขันไม่ได้จบแค่เรื่องคะแนนสอบ เพราะทั้งสองหลักสูตรมีลักษณะเฉพาะตัว ผู้สมัครต้องแสดงมากกว่าความสามารถด้านการเรียน โดยเฉพาะ Portfolio และวิธีคิด เด็กบางคนมีงานสวยมากแต่อธิบายไม่ได้ว่าทำไมถึงออกแบบแบบนั้น ขณะที่อีกคนอาจไม่ได้มีงานหวือหวาที่สุด แต่อธิบายกระบวนการคิด ตั้งคำถาม และพัฒนางานของตัวเองได้ การเตรียมตัวจึงไม่ควรเริ่มตอนใกล้สมัครเพียงไม่กี่เดือน คนที่สนใจติว INDA หรือติว COMMDE ควรเริ่มจากการเข้าใจก่อนว่าแต่ละหลักสูตรมองหาอะไร

การแข่งขันจึงไม่ได้อยู่แค่ในห้องสอบ

เด็กหลายคนยังคิดว่าการสอบเข้าจุฬาฯ คือการอ่านหนังสือแล้วไปสอบ แต่สำหรับบางคณะ โดยเฉพาะสายสถาปัตย์และการออกแบบ เกมเริ่มตั้งแต่ก่อนวันสมัคร เริ่มตั้งแต่การเลือกว่าจะทำ Portfolio แบบไหน พัฒนาทักษะอะไร ฝึกวาดรูปอย่างไร ฝึกความคิดสร้างสรรค์อย่างไร รวมถึงการฝึกพูดและอธิบายแนวคิดของตัวเอง ติวสถาปัตย์จุฬาจึงไม่ควรหมายถึงแค่การติวให้ทำข้อสอบได้ แต่ควรเป็นการเตรียมตัวให้เข้าใจว่าสนามที่เรากำลังจะลงแข่งต้องการอะไรจากเรา

แล้ว DEK70 ต้องกลัวไหม?

ถ้าคุณเป็น DEK70 และกำลังคิดเรื่องจุฬาฯ สิ่งที่ไม่ควรทำคือคิดว่า “เด็กเกิดน้อย เดี๋ยวคงเข้าได้ง่ายขึ้น” เพราะไม่มีใครรับประกันได้ว่าการแข่งขันของคณะที่คุณต้องการจะลดลงตามจำนวนประชากร ในทางกลับกัน คุณอาจกำลังเจอเด็กกลุ่มหนึ่งที่เริ่มเตรียมตัวเร็วขึ้น มีข้อมูลมากขึ้น และเข้าถึงแหล่งเรียนรู้ได้ง่ายกว่าเดิม สิ่งที่ควรทำคือใช้เรื่องนี้เป็นเหตุผลในการเตรียมตัวให้เร็วขึ้น

ยิ่งคนข้างล่างหายไป คนบนยอดยิ่งต้องเบียดกัน

ลองนึกถึงภูเขา เมื่อก่อนคนกระจายอยู่ตั้งแต่ด้านล่างไปจนถึงยอดเขา แต่เมื่อพื้นที่ด้านล่างเริ่มมีคนน้อยลง คนบางส่วนก็ขยับขึ้นไปยังพื้นที่ที่คิดว่าดีกว่า แต่ยอดเขาไม่ได้กว้างขึ้น คนจึงต้องเบียดกันมากขึ้น และจุฬาฯ ก็เป็นหนึ่งใน “ยอดเขา” ที่เด็กจำนวนมากยังอยากขึ้นไปให้ถึง การที่จำนวนเด็กเกิดใหม่ลดลงจึงไม่ได้แปลว่าทุกคนจะเข้ามหาวิทยาลัยง่ายขึ้น แต่อาจหมายความว่าการแข่งขันกำลังเปลี่ยนจากการแข่งขันระหว่างคนจำนวนมาก ไปเป็นการแข่งขันระหว่างคนที่ต้องการพื้นที่ที่ดีที่สุด